Przemiana Robinsona Crusoe (wymiar etyczny powieści)
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Robinson ponownie postanowił sprzeciwić się słowom ojca. Uczynił to już jednak z innych powodów. Chcąc pomnożyć jeszcze bardziej swoje bogactwo, zgadza się na przewodzenie ekspedycji do Afryki, by zakupić tam niewolników dla plantatorów w Brazylii.

Pierwsze rozdziały, w których czytelnik obserwuje losy Robinsona na bezludnej wyspie, zmieniają całkowicie percepcję tytułowego bohatera. Widzimy bowiem Crusoe rzuconego w walkę z siłami natury, z której dzięki swojej zaradności wychodzi z życiem. Instynkt przetrwania, jak powszechnie wiadomo, jest jednym z najsilniejszych instynktów, a w przypadku Robinsona uwidacznia się on w najbardziej ekstremalny sposób.

Po jakimś czasie, gdy Robinson powraca do wraku w poszukiwaniu przydatnych przedmiotów, widzimy jak powraca jego materialistyczna natura. Bohater ma świadomość, że pieniądze nie mają najmniejszego znaczenia na wyspie, jednak nie potrafi pozostawić ich na miejscu. Nawet gdy zestawia ze sobą wady i zalety swojej sytuacji robi to jak rasowy przedsiębiorca rozważający wzięcie pożyczki z banku.

Kolejne rozdziały to kolejne miesiące, a nawet lata pobytu Robinsona na wyspie. Bohater okazuje się być bardzo pomysłowy, a niektóre jego wynalazki można nawet określić jako genialne. Udaje mu się opanować wiele rzemiosł, a także sztukę rolnictwa. Jednocześnie poznajemy jego przemyślenia, głównie na temat losu i Boga. Dochodzi między innymi do przewrotnego, ale bardzo trafnego spostrzeżenia:
Niewielu chyba ludzi znajdowało się kiedykolwiek w równie nieszczęśliwym położeniu. Ale jeśli prawdzie mam być wierny do końca, musze powiedzieć, że były takie chwile, kiedy wyspa moja przypominała ów raj, z którego wygnani zostali pierwsi nasi rodzice.


Co ciekawe, Adam i Ewa zostali wyrzuceni z Edenu, ponieważ sprzeniewierzyli się Bogu. W przypadku Robinsona było odwrotnie, ponieważ został on niejako uwięziony w raju za swoje grzechy.

Po upływie trzech lat na wyspie Robinson inaczej dostrzegał swój los. Doszło nawet do tego, że dziękował opatrzności za taki właśnie los, który uchronił go od zła i zepsucia czyhającego na niego w świecie, w którym się wychował. Z dala od pokus cielesnych, pogoni za majątkiem wiódł prawdziwe życie z dala od zepsucia Zachodu. Jednak nie wyzbył się charakterystycznych dla swojego kręgu cywilizacyjnego zapędów do nazywania siebie zdobywcą, a nawet królem wyspy. Wielokrotnie widzimy Robinsona, który z jednej strony ubolewa nad swoim losem i za wszelką cenę pragnie wydostać się z wyspy, a z drugiej nazywa ją swoim domem i jest na niej naprawdę szczęśliwy. Czytelnik może odnieść wrażenie, że główny bohater sam do końca nie wie, czego oczekuje od boskiej opatrzności.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka bohaterów „Przypadków Robinsona Crusoe”
2  Dziennik Robinsona Crusoe
3  Daniel Defoe - biografia



Komentarze
artykuł / utwór: Przemiana Robinsona Crusoe (wymiar etyczny powieści)







    Tagi: